Dozen

Vrijdag 19 mei

Afgelopen vrijdag zijn de boekjes (het derde Shespot-boekje) geleverd. Precies volgens afspraak. Op de drukkerij kun je bouwen. Om een uur of tien word ik opgebeld.

“Ik heb hier een order, er moeten boekjes geleverd worden op dit adres. Maar dat is een huisadres. Is dat wel goed?” Volmondig beaam ik het. “Maar, ze zitten toch wel in dozen?” vraag ik hoopvol. Gelukkig, ook dat klopt.

Een vorige keer was het niet in dozen. Met een grote plof landde er een grote palet met boekjes op de stoep pal voor mijn deur. De chauffeur groette me vrolijk en vertrok. Ik heb nog een tijdje beteuterd naar dat grote massieve blok voor mijn deur staan kijken. Het was 5 december. Een vreemd soort van cadeautje. dozen-shespot-boekje-op-traVrijdag om 1 uur gaat de bel en kan ik de mouwen opstropen. De chaffeur kijkt naar binnen en zijn ogen volgen de lange trap naar boven. ”Zijn er meer mensen?” vraagt hij hoopvol. Nee, helaas we zullen het met zijn tweeën moeten doen. Maar ik ken de truc. Op elke tree kunnen wel een paar dozen staan. Terwijl hij zijn vrachtautootje uitlaadt en de dozen per twee op de onderste tree zet, werk ik elke keer een paar doosjes omhoog. Het is hard werken om zijn tempo bij te houden en te zorgen dat de onderste treden leeg zijn, als hij weer met dozen komt. Opgelucht haal ik adem als ik hem hoor roepen: “Dit zijn de laatste hoor”. Uitgeput val ik op de bank. Vanavond komt er hulp, dan gaan de dozen nog verder omhoog.

En alles wat omhoog moet, zal ook weer een keer omlaag moeten. Maar dat gaat een stuk makkelijker. En vast niet allemaal tegelijk.

Dit bericht is geplaatst in Weeklog Volkskrant 2006 met de tags , . Bookmark de permalink.