Bitterzoet

opzij  “Ga je mee?” Vroeg mijn vriendin, “maandagavond naar Women-inc.? Het onderwerp is, hoe tevreden de Nederlandse vrouw is.” Natuurlijk antwoordde ik positief. Want de maandagavonden in het pakhuis “Willem de Zwijger” zijn altijd leuk, interessant en ik ontmoet er veel leuke vrouwen. Soms mondt de nazit uit in een zeer gezellig samenzijn, waarbij de persoonlijke ervaringen en de witte wijn in overvloed is. Niets vermoedend stapte ik nog even snel de toilet in, voor dat het rondetafelgesprek zou beginnen. Wie schets mijn verbazing, daar trof ik Cisca Dresselhuys aan. “Jij ook hier?” reageerde ik verrast. Want ik ken Cisca nog van vroeger. Jarenlang was ik lijntrekster geweest van Opzij, toen de opmaak nog met de hand geschiedde. Maar er hadden ook foto’s van mij in Opzij gestaan en ik had diverse malen met Cisca gesproken over het opzetten van een website.  Hierbij had ze me stevig aan de tand gevoeld, of ik wel voldoende als feministe in het leven stond. Uit haar margrietreactie begreep ik, dat het herkennen slechts van een kant kwam. “Ja meisje, ik moet hier vanavond optreden.” “Meisje,” brieste ik terug en ging naast haar staan, “pardon, ik ben een stuk groter dan jij.” Ze kwam tot aan mijn schouders. De discussie vond plaats in de grote bovenzaal. De hoofdredacteur van de “Margriet“en de “Opzij” trekt altijd meer publiek. Het eerste uur werd vooral besteed aan voorstellen en een promofilmpje naar aanleiding van de grote Margriet-Opzij enquête, die al veel pers had gehaald. Daarna brak de discussie los. Met name de uitkomst, dat slechts 12% van de huidige Nederlandse vrouw het moederschap op de plaats stelde wekte veel verbazing. Uit de zaal werden kritische vragen gesteld over hoe de vraagstelling was geweest. Of de uitkomst niet anders geweest zou zijn, als de vraagstelling anders geformuleerd was. Een zeer terechte opmerking in mij ogen. Maar deze vraag werd snel van de tafel geveegd. De enquête had zijn doel bereikt, en dat doel was publiciteit, werd er vanachter de tafel geantwoord. Uit de verdere discussie kwamen eigenlijk niet veel nieuwe gezichtspunten naar voren. Het was niet echt een verrijking van mijn inzicht. Maar er bleef wel een bittere nasmaak achter. Gelukkig maakte de gezellige nazit veel goed. Cisca heb ik beneden in het café niet meer gezien.
Dit bericht is geplaatst in Uit het gewone leven met de tags . Bookmark de permalink.